List Pani Profesor Genowefy Grabowskiej do Przewodniczącego Okręgowej Rady Lekarskiej w Katowicach

autor: Genowefa Grabowska

List Pani Profesor Genowefy Grabowskiej, Posła do Parlamentu Europejskiego, Członka Komisji ds. Środowiska, Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności Parlamentu Europejskiego, do Przewodniczącego Okręgowej Rady Lekarskiej w Katowicach, w sprawie uznania całego czasu pełnienia dyżuru medycznego jako czasu pracy

Prof. Genowefa GRABOWSKA
Poseł do Parlamentu Europejskiego

Bruksela, dnia 9 września 2008 roku

Pan dr n. med. Maciej Hamankiewicz
Przewodniczący Okręgowej Rady Lekarskiej w Katowicach
Śląska Izba Lekarska
ul. Grażyńskiego 49a
40-126 Katowice

Szanowny Panie Przewodniczący,

Jako członek Komisji ds. Środowiska, Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności Parlamentu Europejskiego, popieram stanowisko Okręgowej Rady Lekarskiej w Katowicach dotyczące uznania całego czasu pełnienia dyżuru medycznego jako czasu pracy.
Decyzją Rady Unii Europejskiej ds. Zatrudnienia, Polityki Społecznej, Zdrowia i Spraw Konsumenckich (EPSCO) z dn. 9 czerwca br. w sprawie zmiany Dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, dokonano rozróżnienia aktywnej i nieaktywnej części dyżuru lekarskiego. Jednak pragnę mocno podkreślić, że kwestię zaliczenia (lub nie) czasu pracy do tzw. nieaktywnej części dyżuru pozostawiono w gestii państw członkowskich.
W pełni zgadzam się ze środowiskiem lekarskim, iż cały czas dyżurowania lekarza powinien być zaliczony jako czas pracy. Od lekarza odbywającego dyżur w szpitalu wymaga się przecież nie tylko fizycznej obecności w miejscu pracy, ale przede wszystkim ciągłej gotowości do natychmiastowego udzielania
pomocy medycznej. Takie podejście zostało również zaprezentowane podczas posiedzenia Rady EPSCO z dn. 9 czerwca br. przez niektóre państwa członkowskie (np. Francja), które w oświadczeniu dołączonym do protokołu Rady stwierdziły, iż ,,nieaktywna część dyżuru nie może być uznawana za czas odpoczynku, gdyż pracownik pozostaje w tym czasie do dyspozycji pracodawcy i nie może w tym czasie zajmować się swoimi sprawami
osobistymi”.
Parlament Europejski w swojej rezolucji z 11 maja 2005 r. w sprawie projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2003/88/WE dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy (COM(2004)0607 – C6-0122/2004 – 2004/0209(COD)) również podkreślił, że: „Cały okres czasu
dyżurowania, w tym jego część nieaktywna, powinien być uważany za czas pracy”.
Wykładnię tę podziela także Europejski Trybunał Sprawiedliwości w Luksemburgu, który stwierdził, że cechą charakterystyczną pojęcia „czasu pracy” jest wymóg obecności w miejscu określonym przez pracodawcę oraz dyspozycyjność wobec pracodawcy, w celu natychmiastowego, w razie konieczności, świadczenia usług. (m.in. wyrok z dnia 9 września 2003 roku - sprawa Jaeger C-151/02)
Za pozostawieniem obecnie obowiązujących w Polsce przepisów dot. uznania całego czasu dyżuru medycznego jako czasu pracy lekarza, przemawiają więc nie tylko argumenty natury prawnej, a także społecznej.
Biorąc pod uwagę obecną sytuację w polskiej służbie zdrowia oraz fakt, iż kadry medycznej w Polsce jest coraz mniej (szacuje się, iż liczba lekarzy pracujących w kraju spadła do najniższego poziomu w Europie), nie możemy sobie pozwolić na jej dalszą redukcję. Ponadto, starzejące się społeczeństwo europejskie, w tym także społeczeństwo polskie będzie wymagało wzmożonej i coraz bardziej profesjonalnej opieki, a to może zagwarantować wyłącznie dobrze zorganizowany, sprawiedliwy i uczciwie funkcjonujący system opieki zdrowotnej.

>>> pobierz list w formacie PDF